Tien voor twee

Misschien herinner je je eigen instructeur nog wel, maar misschien ook niet. Het is ook al zo lang geleden. Weet je zijn of haar naam eigenlijk nog wel? Herinneringen vervagen en zeker als het herinneringen zijn die je achter je wilt laten. Als ik je zou vragen wat je je nog kunt herinneren over je praktijkexamen dan is dat een ander verhaal en herinnert de gemiddelde lezer zich dit nog wel heel goed. Die instructeur waarbij je uren in de auto hebt gezeten vervaagt dus sneller dan de examinator die je een krap uurtje hebt gezien.
Een rijexamen maakt doorgaans een onuitwisbare indruk.

Die ochtend heb ik een hele zenuwachtige leerling opgehaald en tot overmaat van ramp heeft zij haar theoriecertificaat op haar kamer in Ede laten liggen. Aangezien het rond 8.00 uur is op de maandagochtend gaan we dat vanuit Waddinxveen niet meer redden in 5 minuten :-). Dat weet zij ook en barst gelijk in tranen uit. Hoe moet dit ooit goed gaan komen? Ik besluit contact op te nemen met het examencentrum en de situatie uit te leggen en gelukkig mag dit meisje gewoon examen komen doen. Dat is dan alweer een zorg minder. Dat juist haar dit dan weer moet overkomen is natuurlijk niet prettig, maar ik kan weinig meer voor haar doen dan dit. De rit naar het examencentrum loopt niet lekker. Ze vergeet de straten van rechts en wil zelfs een keer door rood licht heen rijden. Op die momenten weet je dat je leerling de controle en het vertrouwen kwijt is en dan heeft verder rijden geen zin aangezien de onzekerheid alleen maar toe kan nemen. Ik besluit dus de les niet meer af te maken en wat te gaan drinken met haar op het examencentrum. Dan zijn wij tenminste op tijd en kan zij nog wat tot rust komen

Als ik de auto uit stap met mijn leerling en de deur van de auto dicht sla hoor ik een meeuw lachen boven ons. Ik kijk naar boven en gun hem mijn glimlach. Het lijkt alsof hij knipoogt.
Mijn leerling ziet of hoort niets en is uitsluitend met zichzelf bezig. Zo gaat dat nu eenmaal als je examen gaat doen. Alles wat je ze hebt geleerd zijn ze op dat moment vergeten, maar ik weet ook dat het geleerde tijdens de examenrit weer terug kan komen. Buiten neemt een jongen een trek van zijn sigaret en blaast de wolk rustig uit. Er komt een meisje naar buiten met haar instructeur en ik hoor haar tegen hem zeggen: ‘ik heb vandaag echt veel beter gereden dan in de les’ maar de instructeur hoort het niet. Hij is bang dat hij te laat zal zijn bij zijn volgende leerling en maakt spoed in de richting van zijn auto.
We lopen naar binnen waar een serene stilte heerst. Nu spreekt deze omgeving ook niet zo erg aan. De wachtkamer is wit en er hangt een poster aan de muur over BOB, de Bewust Onbeschonken Bestuurder. Elders hangt een kleine poster met daarop een waarschuwing dat het CBR aangifte doet bij de politie indien er fraude wordt geconstateerd. Niet echt posters die je een beetje kunnen ontspannen. De tafels en stoelen zijn kaal en er liggen enkele gedateerde tijdschriften op tafel. De muren zijn wit en de TL lampen daarboven onverbiddelijk. Alsof het CBR zo elke kandidaat van alle kanten wil kunnen zien en er zeker niks te lachen valt. Vrolijkheid is hier ver te zoeken.
Alleen de rijinstructeurs lijken ontspannen te zijn en maken de al eeuwen bekende grapjes. De examenkandidaten reageren er nauwelijks op. De een kijkt nogal zuur en de ander staart voor zich uit. Iemand kijkt op de klok. Het is tien voor twee en om twee uur begint het examen. ‘Waar is de WC?’ vraagt een van de kandidaten en een instructeur wijst hem de weg. Zenuwachtig controleert een blond meisje of ze haar ID-kaart wel bij zich heeft. Ze rommelt wat in haar tasje. Een jongen speelt met zijn telefoon. Als er een examinator langs loopt lijkt het alsof er iets ergs staat te gebeuren. De man gaat echter uitsluitend het toilet bezoeken.
En dan staat de klok na een tiental tergende minuten op twee uur. Het is tijd en de kandidaten kijken elkaar aan alsof hun laatste uur is geslagen.

Aan het tafeltje bij de examinator blijkt deze toch geen hoorntjes te hebben als de duivel zelf, maar is het een aardige man of vrouw die er niet zit om jou te laten zakken.
dan ogentest
wegrijden
terugkomst.
huilen
geslaagd. Was het zo erg? Leerling huilt dit keer van geluk. was het zo erg?
Nergens liggen verdriet en geluk zo dicht bij elkaar.