Overleden tijdens de rijles

Er zijn van die momenten binnen de rijinstructie die je nooit meer vergeet. Een van die verhalen is het volgende. Ik had eens een leerling van rond de 50 jaar.  Een leuk mens en jong van geest. De enige reden dat zij haar rijbewijs wil halen waren haar 3 honden. Hele grote, waarvan ik het soort vergeten ben. Heb ze wel gezien: zwart en ze lijken op een St. Bernhard.
Ze wild met de auto en de 3 honden ongeveer 3 kilometer verderop gaan wandelen. Dat leek haar heerlijk en ze is pakweg zo’n les of 50 verder als er iets vreselijks gebeurd. Tijdens haar afwezigheid overlijd haar man thuis …
Zo’n les vergeet je, ook als instructeur, nooit meer.

-> Het is rond 10 uur in de ochtend dat de altijd vrolijke mevrouw in stapt. Altijd heeft ze weer zin in de rijles alhoewel het niet altijd even lekker verloopt. Ze is immers rond haar 50e begonnen met lessen en dan weet je dat zoiets lang kan gaan duren. Soms heel lang. Reken maar op rond de 100 lessen als je het dan nog waagt te gaan lessen. Maar deze vrouw is zeer gemotiveerd. Ze werkt aan haar vrijheid. Haar vrijheid met de honden om zo niet elke dag weer afhankelijk te zijn van haar man die er overdag ook vaak niet is door zijn werk. Zij is dan alleen thuis en wil dolgraag met de honden op pad. De auto staat de hele dag voor de deur en het enige dat haar tegenhoud is het feit dat ze geen rijbewijs heeft en daar is ze keihard voor aan het werk met mij samen.

Die les gaat het voor geen meter. Mw. G is zelfs een beetje van slag en weet zelf ook niet waarvan het komt. Misschien is ze wel te laat naar bed gegaan de vorige avond of ze heeft gewoon haar dag niet, maar alles mislukt. De autosnelweg een ramp en ook binnen de bebouwde kom zijn er ingrepen genoeg en vaak op de voorrang. Dit terwijl ze theoretisch best sterk is. Het lukt gewoon niet.
We rijden na het uur naar haar huis. Zij is de laatste leerling van die dag en het is laat in de middag.

We stoppen voor haar huis. De sleutel van haar huis heeft ze niet nodig, want haar man is thuis. Haar man is al een stuk ouder en is minder gaan werken vanwege o.m. gezondheidsklachten.
Ik zwaai haar na en rijd terug naar huis van Bodegraven naar Waddinxveen.
Als ik bijna bij huis ben gaat mijn mobieltje. Ik zet de auto aan de kant en neem op. Het is de buurvrouw van Mw. G. Er is iets vreselijks gebeurd vertelt ze. Haar man deed niet open en toen ze er via de achterdeur in kwamen, vonden ze haar man dood op de vloer. De buurvrouw wilde dit verhaal toch even melden aan de instructeur. Ik ben zowat verdoofd en het verhaal heeft een vreselijke impact op mij. Wat verschrikkelijk. Het is tijdens die rijles gebeurd.

Een dag later spreek ik Mw. G al. Ze is vrij nuchter en zegt binnen 2 weken zowieso weer verder te gaan lessen. Het lijtk wel of ze de klap nog niet heeft ervaren. Ik ben aanwezig bij de begrafenis en dat stelt ze erg op prijs. Na 2 weken gaat ze inderdaad toch weer lessen en vanzelfsprekend hebben we het er nog vaak over gehad.

Enkele maanden later slaagt Mw. G voor de 3e keer bij het CBR. Gelukkig heeft ze haar rijbewijs en is blij dat ze door heeft gezet. Ze heeft nu immers alle vrijheid en kan weg zonder afhankelijk te zijn van vervoer.

Mw. G. Een hele sterke vrouw. Zo af en toe vraag ik mij nog wel eens af: hoe zou het met haar gaan?