Een hondenbaan

Wat hebben wij toch een hondenbaan als instructeur. De hele dag in die auto je doodergeren aan mensen die niet kunnen rijden. En dan die doelgroep die het altijd beter weet. Stelletje pubers zijn het. Vooral de jongens. En dan de verdiensten. Daar kun je toch niet van rond komen? Je moet dan echt 60 uur per week werken. Vaak ’s avonds en op zaterdag. Bah! Als ik nou echt geen vak kon bedenken ging ik dat maar doen, maar gelukkig heb ik een leukere baan. Zo kijken mensen vaak tegen mijn baan aan en weet je:Ā  ik geef ze gelijk!
Dit is een hondenbaan en ik ga er niks positiefs over schrijven ook. Stel je toch eens voor dat ze allemaal instructeur willen worden. Dan heb ik straks geen werk meer. Nee dank je! Dit is een rot baan en dat wil je echt niet doen. De ellende begint al bij de eerste les.

->Voor de leerling altijd weer spannend. Je wordt 18 jaar en je ouders hebben een verrassing voor je die je natuurlijk niet hebt zien aankomen. Tenminste … je laat je ouders in elk geval in de waan dat jij dit nog niet door hebt. Zo gaat dat meestal, want je wilt hun plezier natuurlijk niet bederven. šŸ˜‰
En dan komt er opeens een lesauto de straat in rijden. Toch altijd wel spannend. Instructeur stapt uit en belt aan bij de nieuwe leerling. Feliciteren, de hele familie mee naar buiten, fotosessie en meer van die dingen waar de opgelaten leerling dit allemaal maar over zich heen laat komen. Het hoort er allemaal bij ook al vinden de omstanders het vaak nog het leukste. “Ik heb gevraagd of de rest van de straat thuis wil blijven als jij gaat rijden” en meer van dat soort ‘grappen’. Gun ze het nu maar. Het duurt maar kort en dan … vertrekt de lesauto met hun lieveling aan de horizon op weg naar het industrieterrein.
Op die momenten verandert de sfeer in de lesauto vaak snel. De leerling voelt zich minder opgelaten en heeft er ‘eigenlijk best wel’ zin in. Het is immers ook je diploma naar de vrijheid en je kunt grotere afstanden afleggen dan die 20 kilometer naar de kleine stad bij jou in de buurt. Opeens ligt de hele wereld open en dat is een goed gevoel als je 18 bent of tegenwoordig nog jonger!

Nieuwe leerlingen zijn voor mij ook spannend. Je weet totaal niet wie er in zal stappen en iedereen is anders. Ik krijg alle type mensen in de auto. Klein, groot, jong, oud, slim en minder slim, want rijles neemt bijna iedereen op een gegeven moment en de groep is niet homogeen. Alles zit door elkaar.
Ik moet zeggen dat ik het altijd wel treft met mijn leerlingen. Ze zijn altijd wel leuk, lief en aardig, maar dat kan natuurlijk ook aan mijn omgang met hen te danken zijn. Ik ben natuurlijk een geweldig leuke instructeur. šŸ™‚
Nu zijn leerlingen over het algemeen wel gemotiveerd. Ze willen zelf leren autorijden en kiezen dus ook echt voor de lessen. Er zijn er maar weinigen die dit niet leuk vinden en dat maakt het lesgeven prettig. Hoe anders zou het zijn om klassikaal Engelse les te geven aan een groep ongemotiveerdeĀ  VMBO leerlingen? Ik zou er niet aan moeten denken.

Nee, gemotiveerd zijn ze eigenlijk altijd wel. De eerste les gaan we met de meeste leerlingen alleen sturen. In les 2 volgt dan in de regel gas en rem erbij en de lessen 3 en 4 (liefst dubbel uur) zijn dan voor het schakelen en daarna volgen er een aantal intrainingslessen.
Als jij je rijbewijs al hebt dan zul je hier vast herinneringen bij hebben.
Op het industrieterrein de doorgeef stuurmethode en de overpak stuurmethode oefenen en dat naar links en rechts. Letten op je plaats op de weg. Wat heeft een leerling het dan druk! En dat te bedenken dat je nog niet eens schakelt. Wat schakelen? wat te bedenken van gas geven en remmen? Daar beginnen de moeilijkheden doorgaans al echt, want als je zelf moet gaan inschatten hoe hard je een bocht kunt nemen, loop je al snel tegen jezelf aan.
Autorijden is, zeker in het begin, jezelf leren kennen! Als die controle er is, komt het met de auto vanzelf wel goed. Maar gelukkig mag je vandaag alleen nog sturen.

Aan het einde van de les een compliment doet de leerling stralen van oor tot oor en thuis kan hij/zij vertellen hoe goed het allemaal ging met sturen.
‘De instructeur zei dat hij soms mee maakt dat leerlingen overal tegenaan rijden de eerste les, maar ik heb geen enkele ingreep gehad’. Top joh!
Enthousiast om aan een volgende les te beginnen. Ja, dat is de start. Ik ben blij dat ze dan nog niet weten hoe het tegen het einde van de rijopleiding zal gaan, want dan is het vaak klagen, geen zin, gemopper en de wens zo snel mogelijk van die eens zo leuke instructeur af te zijn. Ja, ja, je leest het al. Het is een hondenbaan die jij echt niet zou willen doen.

En weet je? Ik geniet van die hondenbaan! Elke dag!