Dwaze Marokkaan

Als instructeur weet je niet wat je in de auto krijgt. Dat is soms best spannend. Is het een leuke leerling? Een lastige? Een moeilijk lerende? Je weet het nooit. De betreffende avond moest ik iemand ophalen uit een achterstandswijk in Boskoop. Het was een nieuwe leerling met een Marokkaanse naam. Dan vraag je je onderweg af of het iemand zal zijn met eventuele taalproblemen en vaker nog … zou hij er wel zijn? Je aan je afspraken houden ligt namelijk nogal anders bij deze groep mensen. Niets van dit alles. Hij stond al op mij te wachten.

-> Een keurig nette jonge man van rond de 30 jaar stapte in de lesauto. Netjes verzorgd, after shave op (dat maak je niet vaak mee!) en een mooie lange jas van een, zo te zien, duur merk. Toch was er iets vreemds aan hem, dus probeerde ik daar zo snel mogelijk achter te komen. Persoonlijk contact is dan de beste oplossing, dus daar begon ik maar mee.

‘Heb je al eens gereden’ vroeg ik en hij antwoordde: ‘Ja, dat heb ik al vaker gedaan’. Aangezien hij zeer onhandig over kwam besloot ik hem eerst te laten sturen met de afspraak dat wanneer dat goed zou gaan hij al snel ook zou mogen gas geven, remmen en schakelen. Dat vond hij een goede afspraak en dus trachtte wij met de lesauto uit Boskoop te komen.

Dit ging helemaal mis, want we kwamen het hele parkeerterrein niet af. Hij stuurde werkelijk alle kanten op, dus het was niet te doen en na ongeveer 100 meter besloot ik zelf even naar het industrieterrein te rijden in Waddinxveen. Dan kon ik de stuurmethodes goed demonstreren.
Ik was natuurlijk blij dat ik hem niet alles tegelijk had laten doen en … wist ook dat ik zeker niet meer aan andere dingen dan sturen toe zou komen deze les.
Maar ik bleef ook erg alert. Er was iets niet pluis aan deze man terwijl ik op dat moment nog niet kon zeggen wat het precies was. Of was het mijn vooroordeel? Nee toch?

Op het industrieterrein demonstreerde ik de 2 gebruikelijke stuurmethodes en liet hem daarna een van die methodes (doorgeven) uitvoeren. Dat lukt in het geheel niet.
Het was zelfs zo erg dat hij niet in een rechte lijn kon blijven rijden. Hij ging van links naar rechts op een rechte weg. Zo erg had ik het nog nooit meegemaakt. Hij kon zijn stuur niet stil houden. Ik merkte wel dat hij enorm zijn best deed om het in elk geval te proberen. Hoe kon iemand zo sturen?

Aan lol geen gebrek, want hij had het erg naar zijn zin en neuriede een deuntje en deed echt erg zijn best de auto recht te houden, wat helaas steeds niet lukte.
Tijd voor een gesprekje na enkele minuten spelen met de auto. Ik moest er toch achter komen wat er met deze man aan de hand was? Dit was niet normaal.

Ik vroeg hem naar zijn achtergrond, of hij nog thuis woonde, een vrouw had en kreeg als antwoord: ‘ik woon alleen’.
‘Drink je wel eens alcohol?’ vroeg ik, ook al had ik niet de indruk dat hij dronken was.
Hij vertelde dat marokkanen geen alcohol mochten drinken, maar dat hij heel veel koffie dronk en zei: ‘Mag koffie drinken wel?’ ‘Natuurlijk’ antwoordde ik alhoewel ik het een vreemde reactie vond. Toen ik hem vroeg naar eventueel medicijngebruik was het bingo!

‘Ja, ik slik pillen’ vertelde hij. ‘Rode pillen’, maar al snel bleek dat hij niet precies kon of wilde vertellen waarvoor. Ik probeerde het dus anders. ‘Wat gebeurt er als je die pillen niet in neemt?’ ‘Als ik die niet in neem wordt ik agressief en ga ik mensen slaan. Dat vinden Nederlandse mensen niet leuk’ vertelde hij enigszins ontwapenend.
‘Marokkaanse mensen vinden dat ook niet leuk hoor’ reageerde ik en hij knikte.
Ik vertelde hem dat hij de volgende les zijn medicijnen mee moest nemen, zodat ik kon zien of hij daarmee wel mocht rijden. Hij zei dat hij ze dan gewoon niet in zou nemen als hij daardoor slecht zou gaan rijden. Dat was natuurlijk niet de bedoeling, dus maakte ik hem duidelijk dat hij niet zomaar mocht stoppen met de pillen. Ik achtte hem inmiddels wel in staat om op mijn advies gewoon te stoppen. Het was veiliger goed na te gaan welke medicatie hij eigenlijk slikte. Het CBR heeft een aparte medische afdeling waar je bijvoorbeeld na kunt vragen of je met bepaalde medicijnen auto mag rijden en wat de eventuele consequenties zijn voor het afrijden. Als je namelijk te zware medicatie slikt mag je niet afrijden en dan heeft een rijopleiding ook geen zin. Dat wilde ik eerst na gaan.

Op mijn vraag waarom hij eigenlijk aan de medicijnen was vertelde hij dat er lang geleden iemand iets in zijn drankje had gedaan en dat hij toen in coma was geraakt. 3 maanden was hij van deze aardbodem en toen hij bij kwam was er iets in zijn hoofd niet goed zoals hij zei. Toen moest hij aan de medicijnen.
Daarom was hij zoals hij was. Dit verklaarde veel, maar ik was toch benieuwd wat voor medicatie dit dan was, maar hij bleef bij rode pillen en verder kwam er niet veel uit.
Met de nadrukkelijke afspraak dat hij de pillen volgende les mee zou nemen eindigden wij uiteindelijk de les, nadat ik was teruggereden naar zijn woonplaats.

Bij thuiskomst stapte hij niet uit. ‘Zo, we gaan uitstappen. Ik ga zo eten’ vertelde ik, toen ik merkte dat hij gewoon bleef zitten. ‘Ik heb geen honger’ was zijn antwoord en daarna vertelde hij dat we nog een uur moesten gaan rijden. Ik hield voet bij stuk en vertelde dat we een volgende lesafspraak zouden maken.
Hij trok uit zijn jas een stapel geld en gaf mij een paar honderd euro. ‘Genoeg?’ zei hij. Ik rekende het lesuur af en gaf hem het resterende geld allemaal terug.
Hij klopte op mijn schouder en zei: ‘Jij bent mijn vriend. Wij delen geld, want ik geef jou geld en jij geeft mij geld’ en hoe ik ook probeerde uit te leggen hoeveel het uur hem gekost had: het lukte niet dat duidelijk te maken. Hij bleef herhalen dat ik zijn vriend was. Ik moest hem toen echt sommeren om uit te stappen wat hij ook gelijk deed.
Ik reed weg met een vreemd gevoel. Wat een gestoorde vent zeg. Hoe moest ik hier nu mee verder de volgende les?

De volgende les is hij niet meer gekomen en hij bleek zelfs in een week te zijn verhuisd en ik heb hem nooit meer gezien.

Later hoorde ik via de Marokkaanse gemeenschap dat dit een hele gevaarlijke man was en dat zijn verhaal over de coma en de pillen wel klopte, maar dat hij vaak agressief was. Zo agressief dat hij zonder aanleiding over kon gaan tot geweld. Ik had dus een hele gevaarlijke man in de auto gehad.
Dan besef je je wel eens: dit kan ook een heel gevaarlijk vak zijn.